Przychodzi taki

   dzień w życiu mężczyzny, w którym odnajduje się on jakimś rzewnym, śpiewnym i nie chce się jemu do roboty. To jest właśnie najlepszy dlań moment, żeby napisał jakąś muzykę do filmu.
  Jeżeli jest akurat żonaty, najlepiej, żeby żona udzieliła mu zwolnienia od wszelkich obowiązków małżeńskich, w miarę możliwości na trwałe, bo on i tak się już nie będzie nadawał. Dobrze jest, kiedy nachodzi go to jesienią, kiedy drzewa ruszają gałęziami obrośniętymi żółotwiem listowia, co powoduje wiatry. Przyroda popada w dekadencję, cosik dookoła świszcze, brzęka i drga. To są gotowe już dźwięki. Teraz wystarczy wpaść mimochodem do najbliższej szkoły muzycznej, gdzie panienki użyczą trochę papieru w pięciolinie, może nawet już częściowo potaktowanego. Kiedy mężczyzna taki pójdzie w Polskę z kwiatkiem w zębach i uczciwie odda się chwytaniu chwil, niezawodnie w każde nazajutrz budzi się on w nieznanym sobie miejscu i aromacie. Ale tymczasem okaże się, że papier nutowy uległ jakiejś fatygacji, zagryzmoleniu, pozornie bezładnemu zahieroglifowaniu. Jednak - uwaga, nie wyrzucać! To nie będą zwykłe ślady po testowanych likierach, czy zwróconych zakąskach. To będzie czysta muzyka. Należy ponieść ją do ludzi sztuki - oni rozpoznają ten szyfr tajemny, oni potrafią go wygrać!
  W podobnych okolicznościach stworzyłem pierwszą swą muzykę filmową. Ale nie sprzedałem jej żadnej wytwórni. Była zbyt osobista - niczym pierwsza narzeczona. Aliści, kiedy którejś kolejnej jesieni pewien reżyser zwrócił się do mnie z wiadomą propozycją, dobrze już wiedziałem, co robić. Zresztą, on sam wyjawił mi, że też inaczej nie kręci.

   Poniżej znajdą Państwo fragmenty muzyk natchnionych przeżyciem chwil jak z kina, podzielone na opusy zwykłe i jeden zupełny.

Jazzski